SM 50/40

SM 50/40 (MVS 80,CM 1625,CM 1625.1601. 1982 1988 ZVT B.Bystrica.) MVS 80,CM 1625,CM 1625.1601. 1982 1988 ZVT B.Bystrica. iSBC 80. MHB8080A. MIKROS,DOS MVS,LOS MVS.

Treść
Fragmenty tego tematu mogły zostać przetłumaczone maszynowo.

System bazowy z rodziny 8 i 16 bitowych mikrokomputerów modułowych SMEP serii II z magistralą I-41 w Czechosłowacji. Podstawa systemu została opracowana w Instytucie Badawczym Techniki Komputerowej w Żylinie w 1980 roku i była dostarczana z ZVT Bańska Bystrzyca od 1982 roku albo jako zestaw dopasowanych i regenerowanych płyt modułowych w formacie płyt SMEP 2/3, albo jako kaseta z wbudowanymi zasilaczami i wentylacją na 8 standardowych płytek SMEP 2/3 ze złączami i dzieloną magistralą I-41 z zainstalowanymi płytkami lub w Siatka 19" z wbudowanymi zasilaczami i wentylacją, którą można wbudować w szafy 19" SMEP lub inne standardowe szafy 19" zgodne z IEEE dla urządzeń elektronicznych.

W kolejnych latach system był sukcesywnie rozwijany i uzupełniany. System mikrokomputerowy SM 50/40-1 przeznaczony jest specjalnie do sterowania maszynami. urządzeń i sprzętu w postaci stacji końcowej do gromadzenia i wstępnego przetwarzania informacji oraz w postaci Systemu Rozwoju Mikrokomputera MVS 80 do tworzenia aplikacji.

Terminal CM 1601 podłączony do systemu

Sprzęt

Wykonano 128 szt

Płytka procesora oznaczona jest jako SM 2138. Jednopłytkowy mikrokomputer SM 50/40-1 zawiera podstawowy mikroprocesor 8080, sterowanie magistralą I-41 w wersji 8-bitowej oraz 8-poziomowy system przerwań umożliwiający adresowanie pamięci operacyjnej do 64 KB. Zawiera także wbudowaną pamięć RAM o pojemności 2 KB i 4 KB EPROM, jeden kanał transmisji szeregowej IRPS lub S2, 48 linii wejścia-wyjścia TTL, np. do realizacji 4 równoległych kanałów wejścia-wyjścia IRPR oraz timer.

Moduły pamięci

Kontrolery urządzeń peryferyjnych

Wykorzystuje dwupłytowy kontroler FDD oparty na architekturze MH3000.

Moduły komunikacyjne

Moduły interakcji z procesem technologicznym

Projekt systemu rozwoju mikrokomputerów (MVS 80)

System deweloperski MVS 80 został wyprodukowany w dwóch wersjach.

W obu przypadkach konstrukcja stacji końcowej opierała się na wbudowanej kasecie na 8 standardowych płytek SMEP 2/3 Oprócz płytek wideoterminala CM 1601, płyt procesorowych, pamięci 64 KB, pamięci zewnętrznej RJ. na dysku elastycznym lub na płytkach sterujących niestandardowego emulatora PZ MVE 80 i płytce sterującej programatora pamięci PROM/EPROM typu PGM 08.

MVS 80-I

Pierwszy MVS 80-I był oparty na czujniku taśmy dziurkowanej i dziurkaczu, a jako nośnik danych wykorzystywał taśmę dziurkowaną.

System deweloperski MVS 80-I działał w systemie operacyjnym na taśmie dziurkowanej LOS MVS 80.

MVS 80-II

Drugi MVS 80-II - wykorzystywał dyskietkę jako nośnik danych i wykorzystywał pamięć na dyskietce jako pamięć zewnętrzną.

System deweloperski MVS 80-II pracował pod dyskowym systemem operacyjnym DOS MVS 80, który również wspierał pracę oraz dostępny był także programator pamięci PGM 08 PROM/EPROM oraz asembler makr i tłumacze BASIC, dla DOS MVS 80 także PL/M 80. , FORTRAN 80 i PASCAL 80

Wymiana procesora dla Z80 w SMS / SM-50/40

Zachował się schemat podłączenia procesora z Z80 dla MVS SM50/40-1 (Ing. Stanislav Černý, c.ú.o. ORGREZ Brno).

Użycie komputera

Przemysł - produkcja betonu komórkowego

Rozwiązanie do sterowania węzłami technologicznymi produkcji betonu komórkowego zostało zaprojektowane według współczesnych wówczas zasad projektowania systemów mikrokomputerowych. Celem była poprawa jakości zarządzania operacjami technologicznymi i produktami końcowymi, zmniejszenie zużycia surowców i energii, a także optymalizacja procesu magazynowania, wysyłki i rozładunku produktów w oparciu o plan zamówień. W skład systemu sterowania wchodziły następujące kluczowe węzły produkcyjne:

System miał charakter rozproszony, co oznaczało, że poszczególne funkcje systemu sterowania zostały rozłożone przestrzennie w pobliżu odpowiednich urządzeń technologicznych. Rozwiązanie to zminimalizowało opóźnienia w transmisji i przetwarzaniu danych.

Do wdrożenia systemu wykorzystano dwa mikrokomputery SM 50/40-1, jeden SAPI-1 i jeden SM 50/50-1. Każdy z tych mikrokomputerów funkcjonował jako autonomiczna jednostka, która implementowała algorytmy sterujące dla poszczególnych węzłów i udostępniała niezbędne dane innym jednostkom.

Pierwszy mikrokomputer SM 50/40-1

Mikrokomputer ten służył do sterowania młynem surowca, procesem mieszania i odlewania, zespołem tnącym oraz rozdziałem energii elektrycznej. Zaimplementowano także komunikację z komputerem slave SAPI-1. W młynie dbał o kontrolę dozowania surowców w oparciu o skład chemiczny mieszanki, kontrolę pracy młyna i niezawodność jego pracy. Na węźle mieszania zarządzał dozowaniem składników do mieszalnika, obliczaniem receptury, monitorowaniem procesu mieszania i wlewaniem mieszanki do form. Węzeł krojenia obejmował obsługę miernika wysokości masy oraz monitorowanie parametrów pokrojonych bloków. W obszarze energii elektrycznej system monitorował zużycie klientów w zakładzie i optymalizował zużycie zgodnie z ustalonymi schematami.

Pierwszy mikrokomputer składał się z dwóch modułów DIO, modułu konwertera AAC i multipleksera oraz był wyposażony w 16 KB pamięci RAM i 32 KB pamięci EPROM. Do komunikacji wykorzystano dwa terminale wideo oraz drukarkę mozaikową Consul C 2111.

Mikrokomputer slave SAPI-1

Mikrokomputer SAPI-1 został podłączony w celu realizacji dodatkowych zadań, takich jak ogólnosystemowa synchronizacja w czasie rzeczywistym, obsługa klawiatury technologicznej, wyświetlaczy i innych urządzeń. Komunikował się z mikrokomputerem hosta poprzez transmisję równoległą poprzez porty 8-bitowe.

Drugi mikrokomputer SM 50/40-1

Drugi mikrokomputer skupiał się na sterowaniu stanowiskiem autoklawu i wypuszczaniem pary. System umożliwiał kontrolę pracy autoklawu, w tym wykorzystanie maksymalnej ilości pary, bez wpływu na wydajność. Zawierał on wyposażenie podobne do pierwszego mikrokomputera, łącznie z terminalem wideo podłączanym poprzez moduł SM 2150.

Oprogramowanie

Obydwa mikrokomputery korzystały z systemu operacyjnego ERČ 80 i pracowały w trybie wielozadaniowym. Część systemowa programu obejmowała zarządzanie komunikacją z urządzeniami dodatkowymi, natomiast część technologiczna zaimplementowała algorytmy sterujące dla poszczególnych węzłów. Programy zostały podzielone na moduły, z których część miała bardziej ogólny charakter i mogła być wykorzystana w innych aplikacjach.

Do komunikacji systemu z operatorem stworzono narzędzie FORMATER, które zapewnia wejście i wyjście danych na różnych urządzeniach. Narzędzie to umożliwiło przerwanie komunikacji za pomocą komunikatów ostrzegawczych, a następnie jej wznowienie.

Najprawdopodobniej jest to kopia iSBC80/20

SM 50/40

Bibliografia / Odniesienia

Wracać
Na licencji CC-BY-NC-SA. Ostatnio edytowane: 2024-12-15 16:24:55
Small
Medium
Large